خیلی وقت‌ها می‌شود که داری مثلا چایی‌ات را با سر و صدای هر چه تمام‌تر با یک قاشق فلزی هم می‌زنی. هی هم می‌زنی، هی هم می‌زنی. بعد سر و صدایش در حدی هست که چشم غره‌های اطرافیان را به سمت‌ات سرازیر کند. درست در همان لحظه‌های هم زدن که یک جور سمفونی‌وار افکارت را هم می‌زند، می‌رسی به همان قسمت از ذهنیاتت که تبدیل به کلمه نمی‌شوند. کلا به زبان نمی‌آیند. از همان‌هایی که همیشه باید ازشان صرف نظر کنی. بی‌خیالشان شوی تا شاید یک روزی در یک موقعیت بغرنج دیگری سرازیر شود توی استکان چایی‌ات! بعد سعی می‌کنی هی پلک بزنی. می‌خواهی تصویری که در پشت ذهنت قرار گرفته و حس می‌کنی همه دارند با وضوح هر چه تمام‌تر می‌بینندش را یک جورهایی مخفی کنی. هر پلکی که می‌زنی انگار همه چیز واضح‌تر و شفاف‌تر می‌شود. همه چیز رنگی‌تر می‌شود. نگاه‌ها بهت‌زده‌تر می‌شوند و تو بلند می‌شوی می‌روی و بی‌خیال چایی و قاشق فلزی و استکان می‌شوی. چند روز که گذشت یادت می‌آید که خیلی وقت است حرف نزده‌ای. همه‌اش را قورت داده‌ای. همه‌اش شده جزو همان ذهنیات مخفی. جزو همان‌هایی که دیگران قرار نیست ببینند و بشنوندش!
درست مثل الان...