روزهای نان تست و کره بادام زمینی! روزهای تبریک تولد به این و آن. روزهای معاشرت با آدمهایی که نمیشناسیشان. روزهای تابستانی گرم. روزهای استخرهای خالی. روزهای شوخی های احمقانه. روزهای معمولی...خیلی معمولی... روزهای کتاب و فیلم. روزهای لم دادن روی کاناپه. روزهای بی حسی مطلق. روزهایی که قرار نیست هیچ چیز خوب یا بدی داشته باشند. فقط آمده اند که بروند. فقط هستند تا بدانی گاهی بی خاصیت تر از خودت ، خودت هستی. روزهای کولت و پروست. روزهای رولان بارت. روزهای "این گربه عزیز". روزهایی که بیشتر پشت شیشه میگذرد تا هر جای دیگر. روزهایی که تو با نفرت آدمها را نگاه میکنی. روزهایی که آدم آن طرف شیشه میداند که اگر قدرتش را داشتی خرخره اش را میجویدی. روزهای دسر نسکافه. روزهایی که مال تو نیستند ولی معلوم نیست چه گونه از زندگی ات سر درآورده اند. روزهای لبخند زدن های احمقانه. روزهای ساعتهای کش دار... روزهای بزرگراه های یک طرفه. روزهای...
من از دیدن دختری که ماسک زده بود و با دست خالی توی پیاده رو قدم های محکم برمیداشت ساعتها به خود لرزیدم. نگاهش از پشت عینک هم سوراخ میکرد آدم را. مثل اینکه یکی تفنگ را گذاشته باشد روی شقیقه ات و هر ثانیه هزاران بار ماشه را بکشد. فقط نمیدانم چه طور ملتی با این همه نفرت نمیتواند کاری از پیش ببرد!
من از دیدن آدمی که تا کمر خم شد و دست آدمی دیگر را بوسید ساعتها به خود لرزیدم. من از دیدن لاشخورهایی که کنارم نشسته بودند و توی ذهنشان برای دریدن هم جنسان و هم خونانشان نقشه میکشیدند ساعتها به خود لرزیدم.
وسط همه این روزهای عادی پر از خالی های مداوم...