مییییم! گاهی اکسیژن کم می آید. نه همیشه از غم که گاهی از عشق. نه همیشه از عشق که گاهی از بهت. نه همیشه از بهت که گاهی از این همه سوال این همه؛ این همه. نخود و کشمش. زیر دندان روزمرگی ات؛ خرت خرت خرت؛ شیرینی و شوری و ازدحام و سرفه و لذت...! گاهی اکسیژن کم می آید و پشت پنجره هنوز هوا کم است و خوب است که سرماخورده ای. میییییم! خوب است که روزمرگی هر روز قصه های تازه می آفریند. خوب است که ما هر روز قصه هایمان را بازی می کنیم. انفعال خوب است. انفعال فعال بهتر.
هی تو! من دیگر هیچ کاری برای تو نمی توانم بکنم تنها می دانم که چیزی در وجود انسانی توهست که می تواند رژ لب زدن زنی را هر روز از اول کند.. رژ لب تغییر نکردنی زنی تغییر نکردنی به شیوه ای تغییر نکردنی منوط به اینکه تو هر روز تازه شوی و به قول آن شاعر خاصیت عشق این است.
اینک من! دیگر هر آنچه می دانسته ام کرده ام. حالا فقط تاب خوردن همان سیب روی هواست که روی سرم بیفتد، توی کاسه ام بنشیند، توی دستم جا خوش کند یا هرکجای ناکجایی که نمی دانم. تیرهای شازده تمام است؛ در حرم بسته، نه نذری، نه نیازی و نه نیازی.. از من تا من راه به قدر فکرهای شبانه است، از تو تا من به قدر تو تا تو. من آرام و لغزنده و خیسم. خوبم. خوبی خوب است. خوبی خوبتر از خوبتری است. قابل اعتمادتر.