یک زمانی، یک جایی، منی که آدم باشم زندگی‌ام را نگاه  می‌کنم. خسته می‌شوم از این همه آغازهای بدون پایان. از شروع‌هایی که تهشان به آب  می‌رسد و جاری می‌شود. مثل دودی که به آسمان می‌رود. آنقدر پخش، که ردش گم می‌شود و دیگر نمی‌فهمی که چه شد تهش ول شد.  منی که آدم باشم هی فکر می‌کنم و هی فکر می‌کنم و جادوگر پیر را می‌بینم که می‌خندد  و می‌گوید شما که آدمید هیجده سالگی طلسم می‌شوید و من هم می‌خندم و توی دلم می‌گویم که جادوگر کتاب‌ها را نخوانده و نمی‌داند که شاهزاده که برسد و منی که آدم باشم را ببوسد طلسم باطل می‌شود و به خیال خودم زرنگی می‌کنم. چه می‌دانم که سال‌ها بعد که من هی تکرار می‌کنم و هی تکرار می‌کنم، شاهزاده از راه می‌رسد و مرا می‌بوسد و من به جادوگر می‌خندم و باز هم بوسیده می‌شوم و جادوگر را فراموش می‌کنم و بعد یک صبح از خواب بیدار می‌شوم و می‌بینم ته بوسه ها توی هوا ول شده و مثل دود دارد آرام آرام پخش می‌شود و دیگر نمی‌خندم و احساس می‌کنم هیجده ساله‌ام و دیگر هیچ وقت بزرگ نخواهم شد...