زمانی برای از دست دادن ندارم/ اندک زمانم را صرف فکر کردن به کسی می‌کنم که از دست داده‌ام/ کسی که به دست نیاوردمش/ به دست نیاورده‌ای که از دست داده‌ام/ زمانی که به از دست داده به دست نیاورده‌ام فکر می‌کنم، ناخودآگاه شروع به راه رفتن می‌کنم/ آن قدر راه می‌روم که از خاطر ببرم برای چه راه می‌رفتم/ برمی‌گردم تمامی رفته‌ها را باز می‌خوانم تمامی روزها و هفته‌های از دست داده را / می‌نشینم و کسی را که نیست تماشا می‌کنم/ زردی خورشید؛ چرک شیشه عینکم را می‌شکند و وارد قرنیه نحیف چشمم می‌شود تا آن را بسوزاند/ بوی تنهایی مرا فراری می‌دهد؛ فراری می‌دهد به جایی که تویی، تویی که بودی و حال نیستی/ کجایی که هرچه می‌گردم نمی‌یابمت و هرچه می‌جویم و هرچه می‌چرخم نمی‌میرم؟/ کنج اتاق سرد و بی‌روحم آخرین ایستگاه امروزه است، می‌گیرم و می‌خوابم و برمی‌خیزم و باز میروم.