تو برگشتی بعد از اون سال­های دور سال­های خیلی دور، در حالی که من از تو هیچ تصویری نداشتم فقط اونا برام گفته بودند از تصویرهایی که من از تو براشون داده بودم اما حالا فقط منم که می­دونم تو برگشتی و اونای دیگه هیچ نمی­دونند؟! یادم نیست قیافه­­ات چه شکلی بوده که بهت بگم: وای چقدر فرق کردی! یا اُه خدای من تو چقدر بزرگ شدی و چقدر چهره­ات نسبت به گذشته­ها عوض شده؟ نه هیچ کدوم از این سوال­ها برام پیش نیومد حتی اگه اونقدر گیر نمی­دادی و هر جا که می­رفتم دنبالم راه نمی­افتادی تا بهم ثابت کنی که خودتی بعدِ اون همه مدت طولانی نمی فهمیدم که تو همون رفیقِ کوچولویِ دورانِ کودکیِ من هستی؟! نمی­دونم چرا حالا برگشتی شاید من به کودکی­ام برگشتم شاید هم تو رو نمی­دیدیم یعنی اونقدر تو کارام غرق بودم که به دور و برم هیچ نوع توجهی نداشتم؟! دومی رو تائید می­کنم  چون در مورد حالت اول دارم می­بینم که با دستای خودم دارم کودکیم رو تا می­کنم و میذارم تو صندوقچه شاید تو اومدی که نجاتش بدی نمی­دونم بیش از پیش گیجم و خوشحالم از حضورت در کنارم. احساس آرامش و امنیت دارم در حالی که تو چند پست قبل­تر می­بینی که به احساس ناامنی شدیدی دچار شده بودم نمی­گم الان رفع شده نه اصلا تنها اتفاقی که افتاده اینِ که حضورت من رو مشغول کرده: با هم کتاب می­خونیم" خاطره­ي دلبركان غمگين من، نزديكي، جنگل واژگون و..."، موسیقی گوش میدیم"زيبا شيرازي، شهريار قنبري، فريدون فروغي، فرهاد و..."، واسه اونایی که دوسشون داریم هدیه می­خریم، با دوستامون حرف می­زنیم و به درد و دلشون گوش میدیم، طراحی می­کنیم، با بچه­ها بازی می­کنیم گاهی وقتا باهاشون مسابقه میدیم و تو همیشه اول میشی گرچه بچه­ها معتقدند که به خاطر قدرت پاهاتِ و قبول نیست و تو اصلا نباید با ما مسابقه بدی باید بری با خیلی قوی­تر از ما مسابقه بدی و تو قانع میشی و میگی اصلا من اول از آخر چه طوره؟ و اونام کلی ذوق می­کنند، از خودمون بچه بازی در میاریم و گاهی خنده و گاهی حرص آدمای دیگه رو با این کار در میاریم و..... می­بینی چه­طوری درگیریم و یه موقع است که سرمون رو بالا میاریم و می­بینیم که تو تختِ من هستیم و داریم موسیقی گوش میدیم من تو بغل تو تکیه دادم و تو من رو مثل یه بچه کوچولو تو بغلت جا دادی و کم کم خوابمون می­بره. یه چیزی رو باید اعتراف کنم خیلی دلم برات تنگ شده بود و حالا خیلی خوشحالم که پیشمی. دوسِت دارم.