آروم و قرار ندارم اصلا معلو م نیست چه مرگمه دارم دیوونه می­شم؟!

وقتی که داغونم خیلی چیزای با حالی برام روشن می­شه واسه همین ترجیح می­دم سرم رو بکوبم به دیوار اما چون دیوارهام دیگر توان تحمل ندارند سرم رو می­کنم تو کتابام و می­خونم ومی­خونم می­خونم ... اونقدر که گاه مطالب کتاب­ها رو از سر گیجی به هم پیوند می­دم در حالی که کاملا مجزا هستند؟! بیچاره کتاب­هایم اما اگر واقعا آن­ها نبودند چه می­کردم!؟ گاه صدای پدر از درب اتاق بر من کوبیده می­شود که: "در تعجبم که این کتاب چه می­گوید که اینگونه تو را میخکوب خود کرده است" حال آنکه پدر توجه به جلد کتاب­ها ندارد که گاه و بیگاه عوض می­شوند؟!

کتاب ها را با خود بیرون می­کشم از آدم های دوروبرم وحشت دارم و از دورغ و از کسانی که دم از چه و چه وچه می­زنند و هیچ در وجودشان نمایان نیست تنها بازیگرند و آنقدر نقابهایشان سنگین شده است که سرهایشان در گردن­هایشان فرورفته است. آنان که خود را فرشته ی نجات می­دانند و آنگاه که باید نجات دهند هیچ اثری از آنان نمی­یابی و آنان که دشمن تلقی می­شوند و تو در حالی که رو به غرق شدن هستی دستت را می­گیرند و بالا می­کشند، آنان که ادعای کمک دارند اما هیچ از دستشان بر نمی­آید، آنان که به حرف دل هیچ­کس گوش نمی­سپارند اما درد دلشان را تا قطره آخر در حلقت می­چکانند، آنان که فرشته هستند بی­هیچ توقعی و تو جنبه­ی داشتن چنین فرشته­هایی را نداری و ......

اما من باز هم بازبودن یک کتاب جلوی چشمام و هم صحبت شدن با دوست خیالیم را ترجیح می­دهم به دیدن این همه نقاب؟!

می­دونی خیلی باحاله وقتی تو کافه بری و تمام اون روشنفکرهای احمق رو .... حساب کنی و بشینی پشت یه میز و با دوست خیالیت یه فنجون چای بنوشی این عالیه از همه عالی­تر اینه که صبح بری کافه صبح­های دل­انگیز کافه پشت اون پنجره­های کلیساوار یا کنار کتابخونه که بوی کتاب تو صورتت موج بزنه بدون هیچ آدمی؛ فقط گه­گاه چند صورتک رد می­شوند و تو حتی سرت را برای دیدنشان بالا نمی­آوری و.......

اون موقعه که تو نه ماشین تایپ می­خوای نه هیچ کیبوردی تنها و تنها یک قلم می­خوای و یک کاغذ سفید تا آروم شی تنها اون موقعه که تو آروم می­باری روی صفحه سفید و اون رو سیاه می­کنی با یه عالم دغدغه­ای که در تو موج میزنه؟!