تو کیفم رو به دنبال ام.پگ.فورم (MP4) میگردم تا در گوشم فرو کنمش، شاید صدای آنکه میخواند برایم قدری آرامش بیافریند تو انباریم پیداش نمی کنم (انباری لقب کیفم است) هندزفری موبایلم را در گوشهایم می گذارم و به آهنگ هایی که روی گوشیم ریخته ام گوش می سپارم؛  در میان نگاه های مملو از تعجب مردم که گاه از روی چشمان من رد می شود قدم می زنم دوست دارم با یک نفر در جایی خیلی خیلی دور از اینجا صحبت کنم دوست دارم یک دکه تلفن راه دور پیدا کنم بروم و در کابین های تنگ چوبینش که دیوارهایی از بافت یادگاری و شماره تلفن است بنشینم گوشی تلفن 70 ساله را بردارم به صدای بوق آزاد تلفن و صدای قلبم که دچار هیجانی غریب شده گوش فرا دهم و منتظر بمانم تا او گوشی را بردارد اما نمی دانم او کیست واقعا نمی دانم فقط این را می دانم که بعد از شنیدن چند بوق دیگر گوشی را میگذارم از کابین بیرون می آیم و بلند می گویم "کسی برنداشت خداحافظ"...........

خیلی خسته ام می روم خورشید خانم از لمس جاهایی که حضور کتاب است لذت می برم رعنا جعبه  کتاب های جدیدش را که تازه آمده باز می کند عطف کتابها را لمس می کنم و آنچه که دنبالش هستم را پیدا نمی کنم

می آیم بیرون و پشت شیشه مغازه ای که پیانو می فروشد اندکی صبر می کنم دو نفر دارند ویولون و اکاردئون می نوازند به آنها لبخند می زنم و می روم به سوی تولدی دیگر آنچه می خواهم آنجا هست. باز می کنمش و صفحه ی اولش را می خوانم و لبخندی آرامش بخش بر روی لبانم می نشیند، سر جایش می گذارمش؛ کمی می نشینم تا کتابها را بو کنم یاد شهر کتاب  می افتم که هر بار آنجا می رفتیم همه باید دنبال من می گشتند تا به من بگویند " تو رو خدا تموم کن بیا بریم" و من همیشه در انتهای تنگ ترین قفسه ها می نشستم و کتاب ها را بو میکردم و در پشت کتابهایی که در جلو چیده شده بود کتاب های کهنه تر و چاپ های اولیه با جلدهای کاهی را پیدا میکردم و می خواندمشان و به آنها قول می دادم که باز هم به دیدنشان خواهم آمد ......

بیرون می آیم و دوباره به شهر و آدمهایش می پیوندم ..............