شهرزاد که چای نيست و غول است مردی که اينها را می نويسد را به بازی گرفته است. با غولها نبايد شوخی کرد؛

پنج - مردی که اينها را می نويسد دارای هفت عدد شُرت رنگی است با طرح حيوانات مختلف : الاغ، لاک پُشت، جوجه، جُغد، خرگوش، سگ و راسو. او در آستانهء پايآن دههء سوم زندگی خود مخفيانه معتقد است شُرتی که می پوشد در رفتار روزانهء او در محيطهای کاری، درسی و اجتماعی تاثير چشمگيری می گذارد.

چهار - مردی که اينها را می نويسد بين سنين پنج تا پانزده سالگی دقيقا چهارده بار سرش را شکسته است و بخيه خورده است. او سرش را در نيمی از اين دفعات به يک روش مشخص شکسته است : در حالت چهاردست و پا و در حين ماشين بازی با سرعتهای غير مجاز در اتاقهای مختلف خانه از ناحيهء سر با رادياتور فلزی تصادف کرده است.

سه- مردی که اينها را می نويسد بيماريهای زيادی دارد. مثلا او هيچ لهجه ای از خودش ندارد : او با سرعتی باورنکردنی در هر مکالمه در هر زبانی نه تنها لهجهء طرف مقابل خود را تقليد می کند بلکه به سرعت از تکه کلام و لحن او نيز استفاده می کند. اوبه معنی واقعی کلمه «بی شخصيت» است و به راحتی می تواند هر شکل و شخصيتی را بپذيرد.

دو - مردی که اينها را می نويسد غريبهء بسيار دلنشينی است. او همچنين پای مناسبی برای برنامه های تفريحی است. دوستِ چندان عزيزی نيست و بدترين دوست پسر دنياست. او از اين واقعيات کمی می ترسد.

يک - مردی که اينها را می نويسد يک آرزو دارد : او يک روز دختر شش ساله اش را که پيراهن و دامن گُلدار پوشيده است و موهايش را با يک روبان قرمز دم اسبی بسته است به پارک  ببرد.

مردی که اينها را نوشته است همبازیهای زيادی ندارد، ولی می خواهد هپلی و ناشناسی را از پنسيلوانيا را به بازی بگيرد.