پشت این صفحه ی فلت مانیتور پر از نوشتنم دارم سرریز میشم اما نمیتونم بنویسم دستانم توان ندارند گویا ؟!

.

.

.

دست های پیرزنی که آن گوشه زیر نوازش نور خورشید نشسته با سرعتی عجیب دانه های تسبیح را لمس می کند و حرکت دست هایش با حرکت موسیقی که در گوش من نجوا می کند ناخواسته هماهنگ میشود ؟!

.

.

.

مرگ در میان زن هایی که در اتوبوس نشسته اند بالا و پایین میرود و من در بخش سیاه ته اتوبوس چون چیزی نامفهوم می نشینم  همه ی نگاه ها برای دقایقی با من همراه میشود و بعد سپس آرام میگیرند و به دنیای خودشان برمیگردند گویا لبهایشان را بخیه زده اند آنها چرا خاموشند؟!

.

.

.

دیروز پسرکی را گرفتند به جرم جوان بودنش و عشقش به آزاد بودنش  او مقاومت میکند و نتیجه اش تنها ضرباتی است که نصیبش میشود . من مارس می مانم و آنها که از کنارش رد میشوند چون عابری که همیشه این صحنه را می بیند.    چرا ایستاده بودند ناگهان دوستانش از سوپر مارکتی آن سوتر بیرون آمدند و شروع کردند همان ضرباتی که نصیب دوستشان شده بود را به تحویل دادن و ناگهان تمام آن آدم ها که ایستاده بودند با آنها همراه میشوند خیلی عجبیب بود ناگهان هماهنگ شدن آنها و از همه جالب تر پیرزنی که تنها آجری برداشت و شروع کرد به خوردکردن شیشه های ماشین پلیس ؟!

.

.

.

به طوری ناخواسته و عجیب احتیاج به یک دی وی دی رام دارم و یک مکان که  سکوت باشد یک فیلم که بخشی از ما باشد یک نگاهُُ  نگاهی که اطرافش را دیده یا شاید هم سعی کرده باشد که بتواند ببیند دوست دارم یک فیلم خوب ببینم؟!

.

.

.

باز دوباره ناخواسته این جملات نادر ابراهیمی جلوی چشمانم نقش بست نمیدونم چرا ؟! " آنچه هنوز تلخ ترین پوزخند مرا بر می انگیزد «چیزی شدن» از دیدگاه آنهاست - آنها که میخواهند ما را در قالب های فلزی خود جای بدهند. آنها با اعداد کوچک به ما حمله می کنند. آنها با صفر مطلق شان به جنگ با عمیق ترین و جاذب ترین رویاها می آیند- و ما خردکنندگان جعبه های کوچک کفش هستیم."

.

.

.

ببین احاطه کرده است عدد فکر خلق را ؟!